We maken er een prachtige rivier van

DEN HAAG - Zonder haar pas te vertragen beent minister Peijs van Verkeer en Waterstaat vrijdagmiddag na afloop van de ministerraad langs de wachtende journalisten. „Komt u straks maar naar de persconferentie. Ik moet nu eerst met Zeeland praten. Daar hebben ze recht op. Die wachten al zo lang op deze uitkomst.“

Met ’Zeeland’ bedoelt Peijs de gedeputeerden Kramer en Poppelaars,
die naar Den Haag zijn gereisd om de ondertekening van het
Memorandum van Overeenstemming mee te maken. Die ceremonie
vindt, voorafgaand aan de persconferentie, plaats in het Vlaamse
Huis in Den Haag. Tijdens de persconferentie benadrukt Peijs nog
eens dat de belangen van de provincie Zeeland serieus zijn genomen
en ook na afloop, als iedereen op zijn Vlaams aan de borrel gaat,
komt ze daarop terug. „Ik kan me de gevoelens van de Zeeuwen
goed voorstellen. De verdieping van de Westerschelde wordt in
Zeeland niet met gejuich ontvangen. Toch heeft de provincie zich
uiterst coöperatief opgesteld. De regering beseft dat draagvlak in
Zeeland doorslaggevend is. Ik denk dat we ervoor gezorgd hebben
dat ook de provincie Zeeland vandaag een winnaar is.“ De winst
voor Vlaanderen is duidelijk: de Antwerpse haven wordt toegankelijk
gemaakt voor grotere schepen en de veiligheid rond de Schelde
wordt vergroot. De Nederlandse winst zit ’m in een akkoord over de
Hogesnelheidslijn (HSL).

Veiligheid

Maar de winst voor Zeeland, hoe zat het daar nu mee? Na afloop van de persconferentie neemt de minister de tijd om daar nog even dieper op in te gaan. De toegangswegen naar de Westerscheldetunnel worden verbeterd, somt ze op. België zorgt voor een aansluiting bij Zelzate, de tunnel bij Sluiskil komt er, de veiligheid op de Westerschelde wordt vergroot, de contacten tussen Zeeland en Vlaanderen zijn beter dan ooit en vergeet niet de enorme investering in de natuur. „We gaan van de Westerschelde weer de prachtige rivier maken die het vroeger was.“

Staatssecretaris Schultz van Haegen, eigenlijk de verantwoordelijke bewindspersoon maar tijdens haar zwangerschapsverlof de afgelopen maanden vervangen door Peijs, valt haar bij. Om het draagvlak te vergroten is de regie voor de natuurmaatregelen bewust aan de provincie gegund, vertelt ze. Om daar de belofte aan toe te voegen dat ze samen met minister Veerman onmiddellijk naar Zeeland komt als de weerstand tegen de verdieping met het zojuist ondertekende akkoord niet is afgenomen. Veerman blijkt een belangrijke speler te zijn geweest in de onderhandelingen waarin, zoals hij zegt, het natuurbelang wringt met het economische belang en het agrarisch belang. „De landbouw mag hier niet onder lijden. We gaan creatieve oplossingen zoeken voor boeren in gebieden die voor de natuur worden bestemd.“ Peijs laat tenslotte nog weten dat het Scheidingsverdrag uit 1839 wat haar betreft in een diepe kast mag worden opgeborgen. Deze derde verdieping is de laatste. „Staatsrechtelijk gezien zal het moeilijk zijn om van het Scheidingsverdrag af te komen, maar in elk geval valt met mij nooit over een volgende verdieping te praten.“