Op de ochtend van een dag, waar niemand iets bijzonders verwachtte, werden de inwoners van alle grote wereldsteden opgeschrikt door de vetste koppen, die hun kranten maar konden opzetten:
In Londen: Dutch people struck with madness!
In Parijs: Une folie générale s'empare du peuple hollandaise!
In Berlijn: Sämtliche Holländer über Nacht verrückt geworden!
In Nanking:
In Amsterdam verschenen geen kranten die dag. Daar verscheen het zeewater, ingestroomd over de van rijkswege doorgestoken dijken en van de daken en balcons door de hele bevolking jubelend begroet, op de eerste golf voeren de ministers binnen op een platboomde praalpraam, wuivend met hun bevederde steken, als was het oorverdovende gejuich een geur, die ze met wellust zich toewaaierden.
Zo begint het opmerkelijke korte verhaal 'Het laatste getuigenis' van de schrijver Belcampo, pseudoniem van Herman Pieter Schönfeld Wichers (1902-1990). Dit verhaal is voor het eerst gepubliceerd in de bundel Nieuwe Verhalen in 1946.