Twee toespraken van minister Veerman in Zeeland
Zierikzee, 23 mei 2006. Wat een gigantisch verschil valt er te constateren tussen twee toespraken van minster Veerman, die ik al surfend op het internet tegenkwam.
De ene speech werd gehouden bij het ondertekenen van de bestuursovereenkomst met Zeeland voor het natuurpakket Westerschelde op 30 januari 2006 en de andere in Wemeldinge bij het afscheid van zijn vriend A. Bierens als algemeen directeur van de Coöperatieve Zuidelijke Aankoop - en Verkoopvereniging (CZAV) op 20 mei j.l. Van de laatste speech moeten we het met het verslag van de PZC doen.
In januari toonde Veerman zich nog een gelukkig man. Er was een convenant met Zeeland gesloten en de inhoud stemde tot vreugde en niet in de laatste plaats omdat er duidelijkheid aan boeren verschaft werd.
In de tweede speech, slechts een kleine vier maanden later, moet hij een toespraak voor een vriend gebruiken om de gemoederen rond het ontpolderen te bedaren. In vier maanden was het vreugdevolle onderwerp een uiterst teer onderwerp, zoals R. Anthonisse het bij zijn verslaglegging noemde, geworden.
Want hoe ver zijn de ontpolderingsplannen nu eigenlijk?
Er is nog geen startnotitie voor de MER geschreven. Er is dus nog niets concreets bekend. Over welke polders gaat het nu precies? Er circuleren wat tekeningen van de Grontmij. Twaalf polders komen in aanmerking, maar er zijn er maar een vijftal nodig. Het zoeken en onderhandelen kan nog anderhalf jaar duren. Terecht ontstaat er dan onrust, spanning en onzekerheid. Dan komt daarbij nog het niet tactisch optreden van de provincie met de pro-ontpolder-berichtgeving van de PZC. Dat maakt het geheel explosief. Bovendien, Veerman zei het ook, Zeeuwen willen niet ontpolderen; gedeputeerde Kramer noemt het zelfs een cultuurschok. De milieubeweging met Brusselse regeltjes in de hand wil ontpolderen. Onze gedeputeerde, oud ZMF-er, Kramer wil ontpolderen, maar de Zeeuwen willen niet ontpolderen. De Commisaris van de Koningin wil ontpolderen, maar de Zeeuwen willen niet ontpolderen. Provinciale staten en Tweede Kamer waren ook fel tegen ontpolderen en zijn nog tegen ontpolderen. Om "moverende" redenen hebben ze toch voor ontpolderen gestemd. Daarom staan de politici zo op de vrijwilligheid bij grondverwerving. Dat is het laatste wat ze voor de boeren kunnen doen.
Van 10 jaar geleden weet men het toch; Zeeuwen willen niet ontpolderen! Waarom dat toch deze plannen? Voor de verdieping naar 13,1 meter hoeft het niet, want die is niet schadelijk voor de natuur. U geloofd het misschien niet, maar dit is echt waar. De 600 hectare is om robuste natuur te creëren, die tegen een stootje kan. En de 600 ha is voor schade van eerdere verdiepingen, want die waren wel slecht voor de natuur. Deze niet helemaal logische "wijsheid" is te halen uit de papieren van de Ontwikkelingsschets.
En als over een aantal jaren blijkt dat de natuur, gek genoeg, toch achteruit gaat tengevolge van de verdieping, dan gaan we verder met ontpolderen, want natuurbeheer is leidend in de Westerschelde.
Om de waanzin compleet te maken: De Europese instandhoudingsdoelstellingen voor de Westerschelde liggen nog niet vast, maar wel de 600 hectare ontpolderen. Dat hebben de mannen en vrouwen, die de Ontwikkelingsschets schreven, in hun opperste wijsheid beslist. Dat hebben Vlaanderen en Nederland overgenomen.
Begrijpt u nu dat gedeputeerde Kramer verzuchtte dat het dossier Westerschelde zo complex is dat hij het niet aan de Zeeuwen kan uitleggen?
Ik ga nu niet zeuren over de rol van de milieubeweging.
Minister Veerman, Tweede Kamer der Staten Generaal, een open oproep aan u. Het rijk heeft ooit beloofd om voor Kwaliteitsborging bij grote infrastructurele projecten te zorgen. Welnu, dat is wat ik op alle fronten mis. Bovendien, volgend jaar worden de Vogel- en Habitatrichtlijnen in Brussel sowieso op knelpunten geëvalueerd. Daarom twee eenvoudige doch dringende woorden voor u:
Stop Ontpolderen!